Het einde van de Pax Americana: Duitslands Zeitenwende en de Fulda-kloof

De Duitse bondskanselier Friedrich Merz waarschuwde in 2025 dat Europa niet langer op dezelfde manier op de Verenigde Staten kan vertrouwen als voorheen; hij stelde dat “de decennia van de Pax Americana grotendeels voorbij zijn.”

De tekenen waren er al. Zo trok het Amerikaanse leger zich in 2007 terug uit de Ray Barracks in Friedberg, ooit de standplaats van Elvis Presley, die diende bij de 3e Pantserdivisie. Een deel van de kazerne wordt nu gebruikt voor de opvang van vluchtelingen die in 2019 aankwamen. Deze ingrijpende verandering voor Friedberg doet denken aan het advies dat Presley in 1969 gaf. Zingend in een tijd van enorme maatschappelijke en politieke onrust, verklaarde hij: “Er ligt een nieuwe wereld in het verschiet. Wat nodig is, is een verandering van gewoonten.” (Van het lied “Change of Habit”)

De geschiedenis van Friedberg is gevormd door de geografie. De stad ligt vlak bij de Fulda-kloof, een belangrijke natuurlijke doorgang door Centraal-Duitsland. Bergen vormen natuurlijke barrières, waardoor er slechts relatief smalle routes door het landschap overblijven. De Romeinen begrepen het strategische belang van dit terrein. Rond 83 n.Chr. bouwden ze de Wetterau-Limes, waarbij ze het landschap benutten om hun grondgebied te beschermen.

Rond 260 n.Chr. kon Rome deze grens niet langer handhaven. De druk van Germaanse volkeren, in combinatie met bredere politieke en militaire problemen binnen het Romeinse Rijk, dwong de Romeinen de Limes op te geven en zich terug te trekken tot achter de Rijn.

Bijna tweeduizend jaar later, tijdens de Koude Oorlog, was de grootste zorg van het Amerikaanse leger het voorkomen dat een doorbraak van de Sovjet-Unie of het Warschaupact via de Fulda-kloof West-Duitsland zou bereiken. Het Amerikaanse leger beschouwde de Fulda-route als de meest directe weg van de Sovjet-zone naar Frankfurt; het Amerikaanse V-korps was gestationeerd om deze route te verdedigen.

Het voortdurende vertrek van Amerikaanse troepen en het vooruitzicht van minder steun vanuit de Verenigde Staten zorgen voor onrust. In september 2026 waarschuwde de Europese Rekenkamer dat het defensievermogen van Europa twijfelachtig is, waarbij werd gewezen op versnipperde infrastructuur en de aanhoudende afhankelijkheid van de VS.

Toch keren oude gewoonten terug. De Ray Barracks worden herfst 2026 opnieuw in gebruik genomen door de Bundeswehr. Duitsland bouwt zijn strijdkrachten weer op en streeft ernaar om tegen 2035 te beschikken over ten minste 260.000 actieve militairen en 200.000 reservisten. Die moeten gehuisvest worden.

Tijdens de Koude Oorlog kwam de dreiging uit het oosten. De Friedberg- en Ray-kazernes maakten deel uit van de Amerikaanse aanwezigheid die zich op die mogelijkheid voorbereidde; ze vormden als het ware een Limes Americae.

Duitsland maakt zich nu op om te fungeren als knooppunt van waaruit Duitse en geallieerde troepen naar de oostflank van de NAVO moeten kunnen oprukken.

De Fulda-kloof, ooit gezien als een mogelijke route voor een vijandelijke opmars, zou opnieuw een doorgangsweg voor legers kunnen worden. De geografie is onveranderd gebleven; alleen de bewegingsrichting is veranderd.

(Erik J. de Jager, september 2026)


Article: On Horses and Bases: Traces of the American Occupation in Contemporary Germany

https://fasos-research.nl/occupationstudies/on-horses-and-bases-traces-of-the-american-occupation-in-contemporary-germany

Kroniek van een Bazenbondje

Title: Chronicle of the Governors’ Association: an Investigation into the Resilience and Longevity of the Co-operative Structure of the Communal Sickness Fund ‘To Our Avail’

Reis van de Razzia

Title: Reis van de Razzia: Een Oral History Project Over de razzia van RotterdamArticle

Stemmen van de Razzia

Voor de stichtingen “De Zoek naar Schittering” en “Reis van de Razzia” is een film gemaakt over de razzia van Rotterdam en specifiek over de verzamelplaats Sluisjesdijk. Voor de film, die uit 6 losse hoofdstukken bestaat, zijn de getuigenissen gebruikt van Nelis Bakker, Bastiaan Diepenhorst, Tijmen van Veen en Leendert Hordijk met Sietske de Hoop. Aan de Sluisjesdijk in Charlois, werd na de oorlog een RET autobusgarage in gebruik genomen. Daar wordt nu, ter markering en herinnering van deze geschiedenis, een geveltekst en een paneel aangebracht. Op 9 november gaat de expositie ‘Stemmen van de razzia’ en een reeks activiteiten van start in het Dokhuis in Rotterdam, die tot en met 1 december te bezoeken zijn. Het project werd geinitieerd door Fenneke Hordijk, dochter van Leendert. Zie ook: www.verhaalvanmijnvader.nl


Friends in a Cold Climate artikel in het Journal for Oral History


Het project “Friends in a Cold Climate”, over stedenbanden en uitwisselingen van jongeren in de turbulente jaren 60 en 70, wordt gedetailleerd beschreven in het Oral History Journal Autumn 2024 vol. 52. De stad Schiedam nam ooit deel aan deze internationale uitwisselingen. Misschien een idee om het oude idee weer op te pakken om daarmee het 750-jarig bestaan ​​van de gemeente Schiedam te vieren? Het is misschien ook relevant voor de toekomst, kijkend naar de verdeeldheid in Europa. Historicus Timothy Snyder beschrijft in “On Freedom” inderdaad een methode die lijkt aan te sluiten bij wat er toen gebeurde in de jaren ’60/’70. Boomers kantelden de bestaande maatschappelijke verhoudingen. Zie ook de interviews: https://ssh.datastations.nl/dataverse/root/?q=friends+cold


Eens Wordt Europa Een

(Jean-Francois over de rol van Frankrijk in Europa)

Jean-Francois is al zo’n veertig jaar loco-burgemeester en wethouder van Vienne in Frankrijk. op 16-jarige leeftijd begon Jean-Francois’s betrokkenheid bij het Comité Jumelage, het jumelagecomité in Vienne dat zich richt op internationale uitwisselingen. De wortels van deze uitwisselingen gaan terug tot 1956, toen de burgemeesters Dieter Roser van Esslingen en Lucien Hussel van Vienne besloten samen te werken, wat een cruciaal moment markeerde na twee verwoestende wereldoorlogen. Ze erkenden de noodzaak om contact te maken met jonge mensen als middel om een ​​vreedzame toekomst veilig te stellen, en zo de oorlogscyclus te doorbreken die zich elke dertig jaar voordeed.

“Sinds 1956, het eerste contact met Esslingen, is Vienne bevriend met Esslingen. Het is een lange weg sindsdien. En elke burgemeester heeft de jumelage en het contact met Europa voortgezet en bestendigd. Dit is erg belangrijk. Het idee van de mensen in Frankrijk is dat Duitsland altijd de leider is in Europa. En sommige mensen zeggen dat het niet normaal is. Ik zeg, en veel mensen zijn dezelfde mening toegedaan, dat het heel belangrijk voor ons is dat de politiek en een regering, de twee regeringen, allemaal samenwerken, hand in hand, omdat we geen andere mogelijkheid hebben.”

“Het is geen economische oorlog tussen de twee staten. Het is een wederzijds begrip. En als we de mogelijkheid hebben om dat uit te leggen, is dat heel belangrijk. Maar met de nieuwe beweging, extreemrechts, en deze beweging, die wil zeggen ,,Fransen van Fransen, we hebben geen verbinding met de ander. Het is helemaal geen goede oplossing. We moeten allemaal samen doorgaan. Kun je je voorstellen dat de extreemrechtse beweging, als ze in een stad om burgemeester te worden, zeggen ze: de stad voor de stad. Als je verkozen wordt voor een afdeling, zeggen ze: “Ik spreek alleen voor mijn afdeling, niet voor de andere. Als ze de regio proberen te krijgen, zeggen ze alleen maar mijn regio, de andere.”

‘En als ze het idee postuleren om president van de Franse Republiek te worden, zeggen ze dat we niet naar buiten kijken, we willen alleen Frankrijk, de industrie in Frankrijk, geen verbinding met de ander. Kun je je dat voorstellen? Het is absoluut het grote risico van democratie en het grote oorlogsrisico, zei François Mitterrand altijd: als extreemrechts in de regering zit en de mogelijkheid heeft om als leidende kracht op te treden, is het binnen een paar jaar een oorlog.

“En Mitterrand was een groot historicus. François Mitterrand heeft de oorlog gekend. Hij weet alles, alles van de oorlog. Hij kent de wreedheden van de oorlog. Hij kende dit specifieke moment dat niet meer terug zou moeten komen. En Mitterrand was echt slim, heel slim , toen hij zei: “Geen extreemrechts. Als je extreemrechts hebt, heb je oorlog. “

Voor het volledige (Engelstalige) interview van het project Friends in a Cold Climate zie: https://doi.org/10.17026/SS/IOMK6R

One Day Europe Will be One, for Real (part 1)

“Eens Wordt Europa Werkelijk Eén” is a heading in an article by the Foundation Schiedamse Gemeenschap dated March 1, 1964. The town of Schiedam had just started to connect to other European towns.

”There is no future for the people of Europe other than in union” Jean Monnet had said. In that same spirit, exchanges were organised between Esslingen in Germany, Neath in Wales, Schiedam in Holland and Vienne in France, expanding to more towns later on.

Screenshot

Connie was 20 year old in 1970 and had started to organise youth-exchanges for the Foundation Schiedamse Gemeenschap. The participating youths were of a generation that had come to its own in the roaring sixties. However, international travel was still special for most and the Second World War was not yet forgotten, at least not with the parents of the youths.

Screenshot

Friends in a Cold Climate is an oral history project that traces the young travellers of then in a Europe that was becoming ever more united. The interviews are archived and published by DANS, the digital archive of the KNAW (Royal Netherlands Academy of Arts and Sciences).

https://doi.org/10.17026/SS/MSNIUA

Razziagangers en het project Graven in de Vuurlinie

Graven in de vuurlinie onderzoekt de gebeurtenissen in het spergebied langs de Rijn in Gelderland, 1944-1945. Direct na de Slag om Arnhem moeten ruim 200.000 bewoners vertrekken. Toch is het frontgebied niet verlaten, want duizenden Nederlandse dwangarbeiders leggen hier de Panther-Stellung aan. Deze verdedigingslinie volgt de rivier van de Duitse grens tot de Grebbeberg. De mannen graven letterlijk in de vuurlinie van de geallieerden.” (onderzoekster Karin van Veen)

In dit voorbeeldig uitgevoerde onderzoek, dat is te bekijken op de website https://gridvl.org en dat verschijnt in een driedelige serie boeken, worden 4 Rotterdammers aangehaald die zijn geinterviewd voor het oral history project Reis van de Razzia.

Logees uit Vienne, Frankrijk op bezoek in Schiedam in het jaar 1972.

Jean-Francois: “Toen ik jong was, spraken we niet over Duitsland, maar over Bosch. De oorlog zat nog steeds in de gedachten van mijn grootvader en grootmoeder, omdat ze zo’n vreselijke periode, vreselijk moment hebben meegemaakt. Wat ze tijdens de laatste oorlog hebben gedaan.
Nu is alles veranderd, 70 jaar na de oorlog. Maar ik weet het altijd nog, en toen ik de eerste ruil deed in ’72 in Schiedam. Ik zat in mijn gastgezin, en in dit gastgezin zijn we twee uit twee verschillende landen, één uit Frankrijk, ikzelf, en in dezelfde kamer sliep iemand uit Duitsland. En in deze periode, natuurlijk in ’72, geen mobiele telefoon, niets. Ik belde soms naar mijn familie, naar mijn moeder, en ik zei tegen mijn moeder: “Ik zit in het gastgezin, ik ben bij Duitsers.


Ik weet het nog, ik heb gehuild. Ik heb gehuild. Ik ben 16, ik ben heel jong. Het is mijn eerste keer buiten Vienne, buiten Frankrijk. En ik zeg tegen mijn moeder: ‘Mama, kun je je voorstellen dat ik met een Duitser in hetzelfde gastgezin zit? Ze zei:’ Maar je bent in Nederland, je bent niet in Duitsland. Je kunt je voorstellen in ’72, wij zijn in ’72, en nog steeds, en het idee van mijn grootmoeder, mijn grootvader en ook mijn moeder. Je verblijft met Duitsers in een gastgezin uit Nederland? Het is heel vreemd. Ik zei dat het de keuze van de organisatie was. Toen bleek deze Duitser, die leider was van de groep van Esslingen, natuurlijk fantastisch. Wij konden het allemaal met elkaar vinden


Sinds het jaar ’72 ben ik bij veel verenigingen betrokken. Volksonderwijs, zoals Club Léo Lagrange, die ook lid is van het Twinningcomité. Het is in feite een groep verenigingen en het International Exchange Committee. Ik ben dus heel erg betrokken bij deze vereniging en ik ken veel mensen.”